#PERSONAL: ISA MGA ALAALA NG KABATAAN KO

Marami ako naranasan sa kabataan ko. Nasabi ko naman ata sa mga previous blog post ko na hindi kami mayaman. Isang kahig, isang tuka. Kung minsan meron minsan naman wala, yung parang game show noon sa isang variety show. Meron o Wala. Ganoon naman kasi ang buhay. Hindi palaging masaya at hindi rin palaging malungkot. Sabi nga nila bilog ang mundo.

Pumapasok ako minsan sa paaralan na walang baon. 5-10peso ang baon sa umaga at hapon. Swerte na minsan may 15-20peso. Pero hindi ako nagreklamo. Ayos lang sakin yun. Uuwi na lang ako sa tanghali para kumain ng tanghalian. Pero may mga araw na kahit tanghalian wala talaga. Tuloy ang laban.

Naranasan ko magbalot ng kendi doon sa kaibigan ng erpat ko. Diko na alam magkano bayad nya sa akin. Pero libre naman pagkain. Nagbabalot ako ng kendi tapos may pambaon na ako. Kaso syempre binibigyan ko din si nanay. Hinahati ko. Yung matitira sa akin, pambaon ko. Wala akong paki basta masaya na ako noon. Grade 3 ako nun. Kasikatan ng Titanic. Si Rose and Jack. 1998 yun.

Naranasan ko rin mamulot ng mga pwede pambenta. Kasama ko mga kaibigan ko at mga kapatid ko, kapatid ng mga kaibigan ko. Namulot kami mga bakas, pako, plastik, etc. Kahit ano basta pwede maibenta. Meron kasing tayler ng mga Bus noon malapit sa pinaglalaruan namin. Maraming pira-pirasong bakal. Kapag naipon na namin. Dadalin namin yun sa malapit na Junk Shop. Mas malaki kesa bentahan doon kesa sa mga bote dyaryo na nagiikot sa lugar namin. Mas malaki kinikita ko doon. Hahaha. Ako naghahati hati. Syempre patas kami. Tapos didiretso na kami sa malapit na bakery at bibili ng tinapay pang meryenda. Masaya ako na may naiuuwi akong ganoon sa bahay. Tapos bibigay ko kay nanay pera ko magtitira ako pambaon ko. Ang saya-saya ko na noon.

Naranasan ko rin magtinda ng Sampaguita sa isang Simbahan sa Marilao, Bulacan. Hindi din naman kalakihan pero sapat na pambaon ko. Naranasan ko magtuhog ng sampaguita, gumawa ng palaspas at gumawa ng kwintas na  gawa sa sampaguita na sinasabit tuwing Graduation Day. Ang saya saya kaya. Tapos uuwi ako may pera ako syempre dadaan ako sa bakery para bumili ng tinapay. Masaya na ako kasi may pambaon nanaman ako.

Nagpatuloy yun hanggang sa naka Graduate ako ng Elementarya. Paminsan minsan gumagawa naman ako ng Kendi sa kapitbahay at nagbabalot. Malaki laki din kita ko doon kasi pakyawan. Yun nga lang hindi arawan. Tuwing weekend. Gusto ko nga gawin negosyo iyon. Hahaha. Malay natin.

Masaya naman kahit papano naging kabataan ko. Maaga namulat sa paghahanap buhay. Pero diko pinagsisihan yun. Minsan kung iisipin parang ang sarap balikan. Kaso hanggang alaala na lang.

#KWENTONG OFW: ABROAD (Mga Kwentong OFW)

“BAKASYON”


Touched Down.
Napakasarap sa pakiramdam na makalipas ang higit 2 taon na pagtatrabaho sa ibang bansa, sa wakas ay nakabalik na sa lupang sinilangan. Sabik na sabik ako mayakap ang pamilya ko na naghihintay sa Arrival Area ng Clark International Airport. Iyon talaga ang pinili ko. From Singapore to Clark. Mas malapit sa amin. At mas mahal ang ticket kumpara kung sa NAIA ako bumaba. Naalala ko sabi ng boss ko “Your plane ticket is too expensive.” Hindi na lang ako kumibo ng sabihin ng amo ko iyon.

Wala sya karapatan magreklamo. Kasama sa kontrata yan. Hahahaha! Iyon ay kung alam ng ibang kababayan natin ang mga karapatan nila. Marami pa kasi sa kababayan natin hindi alam ang karapatan nila. Ang iba naman ay nanahimik na lang at hindi nakibo. Ganyan din ako noon. Kaso tinubuan na ako ng sungay kaya kabisado ko na mga karapatan at mga benepisyo na nararapat para sa akin. 😂 Hindi na nila ako maloloko at hindi ako magpapaloko. 😋

Sabik na sabik ako makalabas ng eroplano. Mabilis ko binaybay ang daan patungo sa Immigration. Hanggang sa makarating ako  sa Arrival Area kung saan nakita ko agad ang mga anak ko. 😭😭😭 

Nahalata kong naiilang silang lapitan ako. Aba hindi biro ang higit 2 taon nawalay ako sa mga anak ko. 6 na taon yung panganay ko at 1 taon naman yung bunso noong iwan ko sila at magtrabaho ako dito sa abroad.

Wala na akong paki, agad niyakap ko na sila. Ang tagal ko kaya pinanabikan yung araw na mayakap ko sila. At iyon na yung araw na iyon. May luha syempre. Pero masaya. Tears of joy. Walang kasing saya. Walang halaga. Hindi mababayaran ng dolyar na kinikita ko ang kaligayahan na naramdaman ko ng mga oras na iyon.

Ginugol ko yung mga araw at oras ko sa pamilya. Nagkaroon din ng konting oras para sa matatalik na kaibigan na nanatili sa likod mo sa hirap at ginhawa. Pero mas lamang yung oras sa pamilya syempre.

Pinaka ayoko sa lahat kapag napapalingon ako sa kalendaryo. Binibilang ko yung nalalabing araw na makakasama ko pa sila. May kumukurot sa puso ko. Mabilis yung araw. Mabilis yung oras. 😭😭😭

“Malapit na bumalik si Mama sa Singapore.” Naiiyak ako

“Ayaw ko bumalik ka sa Singapore.” Sabi ng bunso ko na umiiyak. “Dito ka lang mama.” 😭😭😭

“Kailangan bumalik ni Mama.” Sabi ko.

“Ayaw ko mama, ayaw ko bumalik ka sa Singapore.” Dyos ko po ang hirap.

Wala ako naging problema sa panganay ko kasi may isip na sya noon. Nahirapan ako doon sa bunso kasi 1 taon lang ng iwan ko.
Dumating na yung araw ng flight ko. Maaga ako umalis. Habang tulog sila. Hindi na ako nagpaalam. Baka mahirapan ako. Mabigat yung paa ko na umalis ng bahay patungo sa Airport.

Mugtong mata. At masakit na kalooban ang baon ko pabalik sa Singapore. Ang bukod tanging nasabi ko na lang noon. See you after two years.

Sa totoo lang mas masakit yung pag alis ko na ito kesa sa unang alis ko. Sobrang sakit. Sobrang hirap. Pero syempre kailanga ko magpakatatag kasi ginagawa ko naman ito para sa kanila. Para mabigyan ko sila ng maayos na buhay.

Wala naman ako plano magtrabaho ng matagalan sa abroad. Tama na makaipon para makapagpatayo ng negosyo kahit paano. Sa awa ng dyos papauwi na ako this year at unti-unti nasisimulan na namin yung negosyo.

Tapos 1st honor pa yung bunso ko. Unti-unti siguro. May awa ang dyos.

#PERSONAL: PUSO LANG 😍

Alam nyo ba na napaka-simple lang ng Love Story  ko pero Rock. 

My Love Story

Started in YM(yahoo messenger)

Continued in Friendster

And

Ended in Facebook.

Hahaha! Totoo! Until now kami pa rin. Ended in facebook kasi plano na namin magpakasal this year. Pagkauwi ko.After that, tuloy ang buhay pero syempre ibang chapter naman yun. 

#PERSONAL: TIME IS PRECIOUS…WASTE IT WISELY

Time is Gold.

Ito yata ang pinakasikat na motto noon sa Autograph or Autobiography. Tama ba? Autography ba tawag dun? Check ko nga muna sa kaibigan kong si Google.

Noog elementary ako sikat na sikat yan. Pagandahan pa nga. May nabibili noon na susulatan mo na lang. Pero ako  personalized ang autograph ko. Bibili ako magandang notebook tapos papagandahin ko yun. Ako mismo magsusulat ng mga contents tulad din sa mismong autograph. Gamit ko yung isang ballpen sya pero may apat na iba’t ibang kulay. Tapos saka ko ipapa-sign sa mga friends at classmates ko. Maraming beses ako gumawa ng autograph at palagi napupuno. Hanggang sa mag highschool ako gumagawa ako noon.

Life is like a rosary that full of mysteries.

Mga ganun mga motto na nakalagay. Halos pare-pareho pa nga.

Pero pinakagusto ko yung Time is Gold. That time hindi ko pa alam kung paano naging ginto ang oras. Basta ang alam ko lang time is gold o ang oras ay ginto. Yung literal na translation talaga hahaha.

Pero syempre habang lumalaki at namumulat sa mga pangyayari sa mundo at sa buhay. Unti-unti nauunawaan ko yung motto na yan.

Totoo palang ginto ang oras. May mga pagkakataon sa buhay natin na may pangyayari na gusto natin balikan. Pagkakamali na gusto itama. Feeling na hindi mo masabi. Galit na hindi mo mailabas. Pagkain na gusto mo makain. At marami pa. Pero dahil lumipas na o tapos na o di kaya ay wala na. Hindi mo na magagawa yung mga bagay na gusto mo. Hindi mo na maibabalik yung oras. Yung pagkakataon. Yung nakaraan. Yung noon.

Kaya pala sinabi nila na time is gold. Kung may oras ka pa, pagkakataon para sabihin sa isang tao na mahalaga sya sayo sabihin mo na. Kasi hindi natin alam ano mangyayari bukas o sa makalawa. Hindi natin hawak ang oras at bukas.

Parang pagsusulat sa autograph ko. Sabi ng isang kaklase ko after 10 years bakit daw hindi ko sya pina-sign sa autograph ko. Ang sagot ko sa kanya sabi mo ayaw mo diba. Tapos after 10 years pinakita ko sa kanila yung mga signs nila, syempre may value na yun. So kahit gustuhin nya magsulat ngayon hindi na pwede kasi puno na. Wala ng value. Iba yung noon at iba na rin after 10 years. Parang feelings, nagiiba…hahaha

#KWENTONG OFW: BUHAY ABROAD (Part 1)

Nasabi ko na sa previous post ko na isa akong OFW. Overseas Filipino Worker. Limang taon na rin. Hindi ko akalain aabutin ako ng 5 taon dito sa abroad. Wala akong plano magtrabaho dito ng matagalan. Yung tipong dekada na inabot sa ibang bansa. Ito na ang huling pirma ko. Dapat last year nakauwi na ako, kaso nakiusap na mag extend ako ng 6 na buwan hanggang 1 taon.

Naalala ko lang yung mga hirap ko bago ako makarating dito sa banyagang bansa. Magmula sa pagkuha ng passport. Hindi literal na passport lang ha. Kasi maraming requirements sa pagkuha ng passport. May appointment system pa. Buwis Buhay sa pagkuha ng ibang requirements. Libo din ang kailangan. Passport pa lang yun and other expenses. May mga training, medical at kung ano-ano pa. Buwis-Buhay nga.

Naalala ko lang yung mga kasabay ko noon. Mga kasama ko sa agency. Mga nakasama at nakilala ko sa TESDA training, OWWA, PDOS at nakasabay ko sa flight. Iisa lang ang goal namin. PARA SA PAMILYA. Ang iba sa kanila single mom. May asawa pero walang trabaho. Breadwinner. May anak at mga anak. May kasintahan. Kasal. Balo. Hiwalay. Single. Iba-iba man kami ng katayuan sa buhay pero iisa lang yung talagang goal namin.

Ako ganun din naman. Para sa pamilya. Para sa pamilya. Para sa pamilya.

Sabi nga sa OWWA kung hindi ka handa magabroad, wag ka na tumuloy. Kasi hindi biro. Makikipagsapalaran ka sa bansa na iba ang kultura, paniniwala, salita at kapaligiran. Maninibago ka talaga. Lalo pa kung first timer ka.

Ako kasi nakahanda ako. Bata pa lang ako pinangarap ko na mag abroad. Kasi hindi naman ako lumaki sa mayaman at masaganang buhay. Isang kahig, Isang tuha rin kami. Hindi kami mayaman. Walang trabaho ang parehong magulang ko. Ang pananaw ko kasi noon kapag abroad maraming pera, masarap na buhay, magagandang damit at gamit. Pero iyong pananaw na iyon nagbago noong ako mismo nakaranas sa tinatawag nilang BUHAY ABROAD. BUHAY OFW.

Gusto ko na sumuko. Kasi ang hirap. Hindi pala ito katulad ng Pilipinas. Nakakaiyak sa simula. Pero sabi nga nila “Walang madali sa simula.” Nagtiis ako. Nagpakatatag ako. Inisip ko pamilya ko at sinabi ko na para sa kanila iyon. Hanggang sa hindi ko na namalayan na maglilimang taon na pala yung mabilis na lumipas.

Sa mga susunod na blog ko ikukwento ko yung mga karanasan ko. Mga taong nakilala at nakasalamuha ko. Ayoko masyado magsulat ng mahahabang blog. Baka kasi tamarin yung mga readers (kung meron man). Hahaha!

A Blessed Saturday Everyone.

#PERSONAL: PAPEL

Hahaha! Ang seryoso naman ng panimula ko. Pero totoo naman.Papel. Ito yung ginagamit natin panulat o role o character. Wala ako sa mood humugot ngayon. May gusto lang ako ibahagi.

Kagabi kasi wala ako magawa. Wala din ideya na pwede ko maisulat. Kaya nagresearch na lang ako sa Google. Ang hinahanap ko ay kung paano maging mahusay na manunulat. May lumabas na galing Wattpad. Pagtingin ko sabi ko “ay shit ang haba” pero tinuloy ko basahin kasi simula pa lang interesting na. 202 tips para maging writer ka na  talaga ang pamagat. English yun sinalin lang sa sariling wika.

Mahaba sya pero napaka interesting ng mga nilalaman.

Sinubukan ko yung isang  tip na kung magsusulat daw dapat sa papel. Wag daw sa computer o laptop. Kasi doon daw mas lumalabas ang maraming kaisipan. Para sa akin mukang epektibo. Base sa mga ideya na na pumasok sa isip ko habang ginagawa ko iyon.

At sa wakas nakabuo na ako ng karakter para sa sinusulat ko, gamit yung  tip na nabasa ko.

Pero may kanya-kanya naman tayong pamamaraan para mailabas ang mga kaisipan na nakatago sa atin. Ibinagi ko lang kung ano yung naging karanasan ko. Maaring epektibo saakin pero sa iba naman ay hindi.

😜

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑