#KWENTONG OFW: BUHAY ABROAD (Part 1)

Nasabi ko na sa previous post ko na isa akong OFW. Overseas Filipino Worker. Limang taon na rin. Hindi ko akalain aabutin ako ng 5 taon dito sa abroad. Wala akong plano magtrabaho dito ng matagalan. Yung tipong dekada na inabot sa ibang bansa. Ito na ang huling pirma ko. Dapat last year nakauwi na ako, kaso nakiusap na mag extend ako ng 6 na buwan hanggang 1 taon.

Naalala ko lang yung mga hirap ko bago ako makarating dito sa banyagang bansa. Magmula sa pagkuha ng passport. Hindi literal na passport lang ha. Kasi maraming requirements sa pagkuha ng passport. May appointment system pa. Buwis Buhay sa pagkuha ng ibang requirements. Libo din ang kailangan. Passport pa lang yun and other expenses. May mga training, medical at kung ano-ano pa. Buwis-Buhay nga.

Naalala ko lang yung mga kasabay ko noon. Mga kasama ko sa agency. Mga nakasama at nakilala ko sa TESDA training, OWWA, PDOS at nakasabay ko sa flight. Iisa lang ang goal namin. PARA SA PAMILYA. Ang iba sa kanila single mom. May asawa pero walang trabaho. Breadwinner. May anak at mga anak. May kasintahan. Kasal. Balo. Hiwalay. Single. Iba-iba man kami ng katayuan sa buhay pero iisa lang yung talagang goal namin.

Ako ganun din naman. Para sa pamilya. Para sa pamilya. Para sa pamilya.

Sabi nga sa OWWA kung hindi ka handa magabroad, wag ka na tumuloy. Kasi hindi biro. Makikipagsapalaran ka sa bansa na iba ang kultura, paniniwala, salita at kapaligiran. Maninibago ka talaga. Lalo pa kung first timer ka.

Ako kasi nakahanda ako. Bata pa lang ako pinangarap ko na mag abroad. Kasi hindi naman ako lumaki sa mayaman at masaganang buhay. Isang kahig, Isang tuha rin kami. Hindi kami mayaman. Walang trabaho ang parehong magulang ko. Ang pananaw ko kasi noon kapag abroad maraming pera, masarap na buhay, magagandang damit at gamit. Pero iyong pananaw na iyon nagbago noong ako mismo nakaranas sa tinatawag nilang BUHAY ABROAD. BUHAY OFW.

Gusto ko na sumuko. Kasi ang hirap. Hindi pala ito katulad ng Pilipinas. Nakakaiyak sa simula. Pero sabi nga nila “Walang madali sa simula.” Nagtiis ako. Nagpakatatag ako. Inisip ko pamilya ko at sinabi ko na para sa kanila iyon. Hanggang sa hindi ko na namalayan na maglilimang taon na pala yung mabilis na lumipas.

Sa mga susunod na blog ko ikukwento ko yung mga karanasan ko. Mga taong nakilala at nakasalamuha ko. Ayoko masyado magsulat ng mahahabang blog. Baka kasi tamarin yung mga readers (kung meron man). Hahaha!

A Blessed Saturday Everyone.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: