TIME IS PRECIOUS…WASTE IT WISELY

Time is Gold.

Ito yata ang pinakasikat na motto noon sa Autograph or Autobiography. Tama ba? Autography ba tawag dun? Check ko nga muna sa kaibigan kong si Google.

Noog elementary ako sikat na sikat yan. Pagandahan pa nga. May nabibili noon na susulatan mo na lang. Pero ako  personalized ang autograph ko. Bibili ako magandang notebook tapos papagandahin ko yun. Ako mismo magsusulat ng mga contents tulad din sa mismong autograph. Gamit ko yung isang ballpen sya pero may apat na iba’t ibang kulay. Tapos saka ko ipapa-sign sa mga friends at classmates ko. Maraming beses ako gumawa ng autograph at palagi napupuno. Hanggang sa mag highschool ako gumagawa ako noon.

Life is like a rosary that full of mysteries.

Mga ganun mga motto na nakalagay. Halos pare-pareho pa nga.

Pero pinakagusto ko yung Time is Gold. That time hindi ko pa alam kung paano naging ginto ang oras. Basta ang alam ko lang time is gold o ang oras ay ginto. Yung literal na translation talaga hahaha.

Pero syempre habang lumalaki at namumulat sa mga pangyayari sa mundo at sa buhay. Unti-unti nauunawaan ko yung motto na yan.

Totoo palang ginto ang oras. May mga pagkakataon sa buhay natin na may pangyayari na gusto natin balikan. Pagkakamali na gusto itama. Feeling na hindi mo masabi. Galit na hindi mo mailabas. Pagkain na gusto mo makain. At marami pa. Pero dahil lumipas na o tapos na o di kaya ay wala na. Hindi mo na magagawa yung mga bagay na gusto mo. Hindi mo na maibabalik yung oras. Yung pagkakataon. Yung nakaraan. Yung noon.

Kaya pala sinabi nila na time is gold. Kung may oras ka pa, pagkakataon para sabihin sa isang tao na mahalaga sya sayo sabihin mo na. Kasi hindi natin alam ano mangyayari bukas o sa makalawa. Hindi natin hawak ang oras at bukas.

Parang pagsusulat sa autograph ko. Sabi ng isang kaklase ko after 10 years bakit daw hindi ko sya pina-sign sa autograph ko. Ang sagot ko sa kanya sabi mo ayaw mo diba. Tapos after 10 years pinakita ko sa kanila yung mga signs nila, syempre may value na yun. So kahit gustuhin nya magsulat ngayon hindi na pwede kasi puno na. Wala ng value. Iba yung noon at iba na rin after 10 years. Parang feelings, nagiiba…hahaha

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: