#KWENTONG OFW: ABROAD (Mga Kwentong OFW)

“BAKASYON”


Touched Down.
Napakasarap sa pakiramdam na makalipas ang higit 2 taon na pagtatrabaho sa ibang bansa, sa wakas ay nakabalik na sa lupang sinilangan. Sabik na sabik ako mayakap ang pamilya ko na naghihintay sa Arrival Area ng Clark International Airport. Iyon talaga ang pinili ko. From Singapore to Clark. Mas malapit sa amin. At mas mahal ang ticket kumpara kung sa NAIA ako bumaba. Naalala ko sabi ng boss ko “Your plane ticket is too expensive.” Hindi na lang ako kumibo ng sabihin ng amo ko iyon.

Wala sya karapatan magreklamo. Kasama sa kontrata yan. Hahahaha! Iyon ay kung alam ng ibang kababayan natin ang mga karapatan nila. Marami pa kasi sa kababayan natin hindi alam ang karapatan nila. Ang iba naman ay nanahimik na lang at hindi nakibo. Ganyan din ako noon. Kaso tinubuan na ako ng sungay kaya kabisado ko na mga karapatan at mga benepisyo na nararapat para sa akin. 😂 Hindi na nila ako maloloko at hindi ako magpapaloko. 😋

Sabik na sabik ako makalabas ng eroplano. Mabilis ko binaybay ang daan patungo sa Immigration. Hanggang sa makarating ako  sa Arrival Area kung saan nakita ko agad ang mga anak ko. 😭😭😭 

Nahalata kong naiilang silang lapitan ako. Aba hindi biro ang higit 2 taon nawalay ako sa mga anak ko. 6 na taon yung panganay ko at 1 taon naman yung bunso noong iwan ko sila at magtrabaho ako dito sa abroad.

Wala na akong paki, agad niyakap ko na sila. Ang tagal ko kaya pinanabikan yung araw na mayakap ko sila. At iyon na yung araw na iyon. May luha syempre. Pero masaya. Tears of joy. Walang kasing saya. Walang halaga. Hindi mababayaran ng dolyar na kinikita ko ang kaligayahan na naramdaman ko ng mga oras na iyon.

Ginugol ko yung mga araw at oras ko sa pamilya. Nagkaroon din ng konting oras para sa matatalik na kaibigan na nanatili sa likod mo sa hirap at ginhawa. Pero mas lamang yung oras sa pamilya syempre.

Pinaka ayoko sa lahat kapag napapalingon ako sa kalendaryo. Binibilang ko yung nalalabing araw na makakasama ko pa sila. May kumukurot sa puso ko. Mabilis yung araw. Mabilis yung oras. 😭😭😭

“Malapit na bumalik si Mama sa Singapore.” Naiiyak ako

“Ayaw ko bumalik ka sa Singapore.” Sabi ng bunso ko na umiiyak. “Dito ka lang mama.” 😭😭😭

“Kailangan bumalik ni Mama.” Sabi ko.

“Ayaw ko mama, ayaw ko bumalik ka sa Singapore.” Dyos ko po ang hirap.

Wala ako naging problema sa panganay ko kasi may isip na sya noon. Nahirapan ako doon sa bunso kasi 1 taon lang ng iwan ko.
Dumating na yung araw ng flight ko. Maaga ako umalis. Habang tulog sila. Hindi na ako nagpaalam. Baka mahirapan ako. Mabigat yung paa ko na umalis ng bahay patungo sa Airport.

Mugtong mata. At masakit na kalooban ang baon ko pabalik sa Singapore. Ang bukod tanging nasabi ko na lang noon. See you after two years.

Sa totoo lang mas masakit yung pag alis ko na ito kesa sa unang alis ko. Sobrang sakit. Sobrang hirap. Pero syempre kailanga ko magpakatatag kasi ginagawa ko naman ito para sa kanila. Para mabigyan ko sila ng maayos na buhay.

Wala naman ako plano magtrabaho ng matagalan sa abroad. Tama na makaipon para makapagpatayo ng negosyo kahit paano. Sa awa ng dyos papauwi na ako this year at unti-unti nasisimulan na namin yung negosyo.

Tapos 1st honor pa yung bunso ko. Unti-unti siguro. May awa ang dyos.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: